Kijk... ik publiceer op internet, dus ik leef!

Linkedin voor ‘t leven... en daarna?

Mensen die mij kennen, weten dat ik vrij serieus en regelmatig bezig ben met de online netwerkomgeving Linkedin. En dat ik zo nu en dan iets op internet blog of in een forumdiscussie van commentaar voorzie. En diezelfde mensen weten ook dat ik mij niet zo bezighoud met de dood. Desondanks kwam er onlangs bij mij een gedachte naar boven, die met beide genoemde onderwerpen verbonden is: online publiceren en de dood.

Want we realiseren het ons wellicht niet, maar het internet staat boordevol met de ‘digitale nalatenschap’ van overledenen. Veel content, die in alle denkbare hoeken en gaten op het internet wordt geplaatst, blijft daar voor een eeuwigheid staan. Tenzij je er zelf iets aan doet om het te (laten) verwijderen. En als je zelf voorgoed in het leven bent uitgelogd, dan zal iemand anders dat moeten doen.

Zélf leef ik gelukkig nog en in goede gezondheid, dus maak ik mij niet meteen zorgen over mijn uiteindelijke digitale nalatenschap. Immers, ik publiceer nog steeds op internet, dus jullie weten het: ik leef. Bij sommige publicaties, fora en Twitter-achtige internetactiviteiten van andere mensen denk ik zelfs wel eens dat dat het doel op zich is. Als je maar publiceert, het maakt inhoudelijk geen donder uit wat en waarover het gaat. Voor mijzelf probeer ik dat te voorkomen. Ik realiseer mij overigens ook - en zie daar zelfs de humor van in - dat ik mij helemaal nergens meer zorgen over kán maken als ik er niet meer ben. Dus boejuh!

Digitaal nalatenschap

Maar als gezegd: onlangs kwam bij mij de vraag naar boven, wat er eigenlijk met alle persoonsgebonden content op internet van mensen gebeurt zodra ze overlijden. Het kwam door de gigantische hoeveelheid aandacht in de media die werd besteed aan de vliegramp op 12 mei bij Tripoli. Het drong tot mij door dat er van een groot aantal mensen, van het ene op het andere moment, wellicht óók een ‘digitale nalatenschap’ zal zijn ontstaan. En mogelijk ook op bijna onvindbare uithoeken in het internet, waarvan de nabestaanden misschien niet eens weten dat het bestaat. Laat staan dat ze over de inloggegevens beschikken om op een bepaald moment de content van of over de overledene te kunnen verwijderen. Best hier en daar letterlijk een dooie boel dus, dat internet.

Eeuwigheid

Zo weet ik van mijzélf dat ik aan het begin van deze eeuw regelmatig commentaar gaf op online publicaties van EMERCE magazine. Met name het onderwerp 'betaalbare Content Management Systemen' was in die periode een schrijfwaardig stokpaardje van mij. Wie vandaag de dag mijn naam in Google inklopt, vindt mij met mijn bureau in de zoekresultaten niet alleen op de eerste plaats, maar even verderop komt nog altijd een stoffige link naar boven van een achterhaalde EMERCE publicatie uit 2002. Op mijn verzoek aan de uitgever om deze ‘ouwe meuk’ te verwijderen, kreeg ik ooit als antwoord dat zij dat niet zullen doen. Het is juist hun policy om alles voorlopig eeuwig te laten staan. Lezers zouden het op prijs stellen om in de historie van de online publicaties te kunnen lezen. Acht jaar later? Ik betwijfel het.

Hemelvaart

Enkele dagen na genoemde vliegramp viel mijn oog op een 'familiebericht' in het AD. Normaal gesproken kijk ik zelden naar deze annonces, maar deze keer werd mijn aandacht getrokken door een condoleance van een bedrijf. Hun ICT-medewerker F. was namelijk op Hemelvaartsdag overleden tijdens zijn werk. Dubbel triest dacht ik meteen: zo’n man gaat nog op zijn vrije Hemelvaartsdag naar zijn werk en stijgt dan zelf onverwacht ook op naar de hemel. Zijn naam laat ik hier liever achterwege. Waarmee ik mijn oprechte deelneming wil betuigen aan zijn familie, vrienden en collega’s. 

Deleten

Vanwege mijn onlangs opgewekte aandacht voor het begrip ‘digitale nalatenschap’, voerde ik de naam van de onfortuinlijke F. in op mijn iPhone Linkedin App en maakte ik zonder moeite contact met zijn persoonlijk profiel. Logisch en niet bijzonder natuurlijk, zo kort na zijn overlijden kun je dat nog verwachten. Het gaf me wél even een ongemakkelijk gevoel, als was ik een voyeur. Echter niet voor lang, want er kwamen meteen een aantal vragen bij mij op: hoe lang zou deze man nog voortbestaan in Linkedin? En hoeveel inmiddels overleden mensen staan er eigenlijk in dit online netwerk? In alle online netwerken bijelkaar? Is er wel rekening gehouden met het deleten van hun digitale nalatenschap door derden?

Op zoek naar antwoorden op deze vragen heb ik maar eens in de FAQ van Linkedin, Facebook en Hyves gekeken. Met zoekwoorden als ‘dood’ en ‘overleden’ wordt je al snel naar een pagina gedirigeerd waarmee je een aanvraag kan indienen om het profiel van een overleden persoon te verwijderen. Geen idee hoe lang het duurt om dit uiteindelijk te kunnen realiseren, maar vandaag - drie weken later - keek ik nog even terug naar het profiel van F. en het staat er nog steeds. Wonderlijk, want hoewel niet zo veel, maar hij heeft 28 connecties en het aan hem gekoppelde bedrijfsprofiel van zijn werkgever toont nog eens tientallen medewerkers. Is er dan niemand...?

Testament

Met name de laatste tijd is er op internet meer aandacht voor het fenomeen ‘digitale nalatenschap’. Want het is niet alleen handig als nabestaanden snel kunnen beschikken over een lijst met inloggegevens van online bankrekeningen en pincodes, maar ook over inloggegevens van blog’s, sociale netwerken, discussie fora, webwinkels, verenigingen, veilingsites noem maar op. In mijn eigen geval heb ik in de loop der jaren een lijst opgebouwd met inloggegevens voor zo’n zestig verschillende websites en online applicaties, van Skype tot en met Basgitaarforum.nl. Zo’n ‘digitaal testament’ met al die strikt persoonlijke inloggegevens, zet je natuurlijk niet op een plek waar iedereen er bij kan of waar het gejat kan worden. Dus ook niet in je desktop, laptop of pda. En vooral niet op papier! Maar waar dan wél?

Gelukkig kun je zo’n lijst tegenwoordig online aanmaken en beheren. Zoals bijvoorbeeld bij Entrusted, een Amerikaanse internet-dienst voor het managen van je digitale erfenis. En in Europa zette het Zwitserse Data Inherit in februari van dit jaar eenzelfde soort dienst in de markt, die je daarbij zelfs een iPhone App aanbieden, waarmee je je persoonlijke digitale gegevens ‘veilig’ vanaf je iPhone kunt beheren en updaten. Hoewel er bij mij nog wel een beetje wantrouwen rest ten aanzien van de ‘online veiligheid’ van dit soort diensten, is deze oplossing tóch een pak van mijn hart. Een hart dat gelukkig - tijdens het schrijven van deze blogpost - nog steeds klopt. ☺